เหมือนเวลาก็ผ่านมาไม่เท่าไร แต่ทำไมในความรู้สึกของเรา
มันถึงได้ดูเหมือนนานแสนนาน แบบนี้........
เหมือนได้พบเจออะไรต่างๆนานา
ได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยได้รู้ แต่พบกับสิ่งที่ไม่ได้เห็น
และได้เรียนรู้ความเป็นอยู่ นิสัยของคนอื่น
ในบางมุมฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่วิเศษที่ได้เจอ
แต่บางครั้งสภาพจิตใจ ความเข้มแข็งก็ยังไม่พร้อมจะรับอะไรแรงๆขนาดนั้น

เรื่องบางเรื่อง....
ก็รู้ว่ารับมันไว้ก็หนัก เจ็บปวดและเสียใจ
อยากจะโยนทิ้งให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่สุดท้ายมันก็หล่นใกล้ตัวซะเหลือเกิน
น่าตลกเนอะ...ยิ่งหนียิ่งเจอ
อยากย้อนเวลากลับไปตอนนั้น ไปปรับ แต่ง ให้มันดีขึ้น จะได้ไหม?

ถ้าหลับตาแล้วอยู่ในความฝันที่สวยงาม
มีทุกอย่างดั้งใจเราหวัง
ขออยู่แบบนั้น อยู่ในนี้ไปนานๆได้ไหม
อย่าเพิ่งปลุกให้เราตื่น
ให้เราได้พักอยู่ในนี้ ขอให้มันเป็นอย่างนั้นได้รึป่าว?

ป.ล เก็บที่ว่างบางเวลาไว้คิดถึงเราบ้างนะ