วันศุกร์ที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2552

เหมือนเวลาก็ผ่านมาไม่เท่าไร แต่ทำไมในความรู้สึกของเรา
มันถึงได้ดูเหมือนนานแสนนาน แบบนี้........
เหมือนได้พบเจออะไรต่างๆนานา
ได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยได้รู้ แต่พบกับสิ่งที่ไม่ได้เห็น
และได้เรียนรู้ความเป็นอยู่ นิสัยของคนอื่น
ในบางมุมฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่วิเศษที่ได้เจอ
แต่บางครั้งสภาพจิตใจ ความเข้มแข็งก็ยังไม่พร้อมจะรับอะไรแรงๆขนาดนั้น

เรื่องบางเรื่อง....
ก็รู้ว่ารับมันไว้ก็หนัก เจ็บปวดและเสียใจ
อยากจะโยนทิ้งให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่สุดท้ายมันก็หล่นใกล้ตัวซะเหลือเกิน
น่าตลกเนอะ...ยิ่งหนียิ่งเจอ
อยากย้อนเวลากลับไปตอนนั้น ไปปรับ แต่ง ให้มันดีขึ้น จะได้ไหม?

ถ้าหลับตาแล้วอยู่ในความฝันที่สวยงาม
มีทุกอย่างดั้งใจเราหวัง
ขออยู่แบบนั้น อยู่ในนี้ไปนานๆได้ไหม
อย่าเพิ่งปลุกให้เราตื่น
ให้เราได้พักอยู่ในนี้ ขอให้มันเป็นอย่างนั้นได้รึป่าว?

ป.ล เก็บที่ว่างบางเวลาไว้คิดถึงเราบ้างนะ

วันเสาร์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2552

Memory






















อยากบอกว่า "คิดถึงมาก"





วันศุกร์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2552

TRY

หนังสือสำหรับเด็กขี้ขลาด ขี้แพ้ หวาดกลัว สับสน ไร้คนเข้าใจ
และ
ผู้ใหญ่ที่ความฝันเหือดหาย จนอยากลาออกจากการมีชีวิต
ราคา 195.-
แต่ได้อะไรดีๆเยอะมาก

วันจันทร์ที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2552

นิทานก่อนนอน


เราวิ่งตาม คนคนนึงเราคิดว่า ..
ซักวันนึง เราอาจจะ ตามเค้าทัน.
เราอาจจะได้ เดินไปด้วยกัน
เค้าอาจจะ..รอเราบ้าง
เราก็วิ่ง...
แต่เค้ากลับ หันมาบอกกับเรา ..
"อยู่เฉยๆนั่นแหล่ะ ไม่ต้องวิ่งตามมา"
เรายังรั๊น ..
ก็คนมันรักนี่นา.. ก็อยากจะอยู่ด้วยกัน
เราก็ยังวิ่ง..
ขาก็สั้น ตัวก้เตี้ย ..ก็ยังวิ่ง
ถึงจะเป็นการวิ่งตามหลัง คอยมองเค้า ที่วิ่งอยู่ข้างหน้า ก็ตาม ..
ก็ยังมีความสุข.. กับการได้มองแผ่นหลังของเค้า..
จนวันนึง..
เค้าโรยเศษตะปูไว้บนทางวิ่ง..
เรา .. ซึ่งวิ่งตามหลังเค้าก็เหยียบเข้าไป
......เราเจ็บเราเรียกเค้า..
เค้าบอกกับเราว่า
"ก็บอกให้หยุดวิ่งไปตั้งนานแล้ว วิ่งตามมาให้เจ็บเองทำไม ?"
ก็เรารัก เราเป็นห่วง
กลัวว่าเค้าจะล้มลง..
กลัว่าเค้าจะเหนื่อย..
อย่างน้อย เผื่อมีอะไรที่เราพอจะช่วยเค้าได้บ้าง
ซักนิดก็ยังดี..
และ ถ้าหาก เรานั่งรออยู่ตั้งแต่ต้น..
เค้าจะวิ่งไกล ไปขนาดไหน
เราจะมองเห็นเค้าไหม..
ถ้าเรายังนั่งอยู่ที่เดิม
และ รอคอย "เค้า" ที่วิ่งไกลออกไป.
.
.
.
เราเจ็บ..
กับสิ่งที่ตัวเองทำ
เราเหนื่อย กับการวิ่งตามแผ่นหลัง
ทั้งเจ็บ ทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ..
เเต่เราก็ยังรัก และอยากที่จะวิ่งตามเค้าไปเรื่อยๆ......
และเค้า ก็ยังคง โรยเศษตะปู ไปบนทางวิ่งของเรา
.
.
.
จนวันนี้ เราอยากจะนั่งพัก ซักหน่อย
นั่งดื่มน้ำ ข้างๆทาง..
ปล่อยให้เค้า วิ่งให้ไกลออกไป..
ส่วนเรา ก็นั่งรอ อยู่ตรงนี้
อย่าลืม ..กลับมารับเราด้วยนะ
เรายังรออยู่
:))


(ไม่ได้แต่งมา เจอมาอ่านดูเลยชอบ อยากให้อ่านกัน)



วันอาทิตย์ที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2552

Only You

ฉันดีใจที่เจอเธอ







ฉันมีเรื่องราวดีๆที่ทำให้ใครๆต้องอิจฉา
ขอบคุณที่รักกัน
^_______^
รักทุกคนเช่นกัน
และทุกวันต่อจากนี้จะเป็นวันดีๆ